เหล็กดัดเหมาะอย่างยิ่งสำหรับวัสดุวาล์ว เนื่องจากมีคุณสมบัติที่ดีหลายประการ เหล็กดัดถูกพัฒนาขึ้นในปี 1949 เพื่อใช้เป็นวัสดุทดแทนเหล็กกล้า เหล็กหล่อมีปริมาณคาร์บอนน้อยกว่า 0.3% ในขณะที่เหล็กหล่อและเหล็กดัดมีปริมาณคาร์บอนอย่างน้อย 3% ปริมาณคาร์บอนต่ำในเหล็กหล่อทำให้คาร์บอนที่อยู่ในรูปของกราไฟต์อิสระไม่ก่อตัวเป็นเกล็ด ในเหล็กหล่อ คาร์บอนในรูปธรรมชาติคือเกล็ดกราไฟต์อิสระ แต่ในเหล็กดัด กราไฟต์อยู่ในรูปของก้อนกลมๆ แทนที่จะเป็นเกล็ดเหมือนในเหล็กหล่อ เมื่อเปรียบเทียบกับเหล็กหล่อและเหล็กหล่อ เหล็กดัดมีคุณสมบัติทางกายภาพที่ดีกว่า ก้อนกลมๆ เหล่านั้นช่วยยับยั้งการเกิดรอยแตก จึงทำให้มีความยืดหยุ่นสูงขึ้น ซึ่งเป็นที่มาของชื่อโลหะผสมนี้ อย่างไรก็ตาม เกล็ดในเหล็กหล่อทำให้เหล็กขาดความยืดหยุ่น ความยืดหยุ่นที่ดีที่สุดสามารถได้มาจากเมทริกซ์เฟอร์ไรต์

เมื่อเปรียบเทียบกับเหล็กหล่อ เหล็กดัดมีข้อได้เปรียบอย่างมากในด้านความแข็งแรง ความแข็งแรงดึงของเหล็กดัดอยู่ที่ 60,000 กิโลจูล ในขณะที่เหล็กหล่ออยู่ที่เพียง 31,000 กิโลจูล ความแข็งแรงคราของเหล็กดัดอยู่ที่ 40,000 กิโลจูล แต่เหล็กหล่อไม่แสดงความแข็งแรงคราและจะแตกในที่สุด

ความแข็งแรงของเหล็กดัดเทียบได้กับเหล็กหล่อ เหล็กดัดมีกำลังรับแรงดึงสูงสุดที่สูงกว่า โดยกำลังรับแรงดึงสูงสุดต่ำสุดของเหล็กดัดอยู่ที่ 40k ในขณะที่เหล็กหล่อมีกำลังรับแรงดึงสูงสุดเพียง 36k ในการใช้งานทั่วไป เช่น น้ำ น้ำเค็ม ไอน้ำ ความต้านทานการกัดกร่อนและความต้านทานการเกิดออกซิเดชันของเหล็กดัดนั้นเหนือกว่าเหล็กหล่อ เหล็กดัดยังเป็นที่รู้จักในชื่อเหล็กกราไฟต์ทรงกลม เนื่องจากโครงสร้างจุลภาคแบบกราไฟต์ทรงกลม ทำให้เหล็กดัดมีประสิทธิภาพเหนือกว่าเหล็กหล่อในการลดแรงสั่นสะเทือน จึงช่วยลดความเครียดได้ดีกว่า เหตุผลสำคัญประการหนึ่งในการเลือกใช้เหล็กดัดเป็นวัสดุสำหรับวาล์วคือมีต้นทุนต่ำกว่าเหล็กหล่อ ต้นทุนที่ต่ำของเหล็กดัดทำให้วัสดุนี้ได้รับความนิยมมากขึ้น นอกจากนี้ การเลือกใช้เหล็กดัดยังช่วยลดต้นทุนการผลิตได้อีกด้วย